The Eye

Nikola MadzirovWriting afterGamesbyVasko Popa


Open one eye only —
the horizon is in the closed eye.
Open the seashell —
no solitude will escape.
The stones on the riverbed drink up time,
the dead fish swim towards the sun.
Open one eye only.
The world is a young tree on a building site,
windows are rivers of our uncertainty.
Open the sky.
In my hands I keep a home —
a prayer room in a hospital garden.

на Васко Попа

Отвори го едното око –
хоризонтот е во затвореното.

Отвори ја школката –
осаменоста нема да избега.

Камењата на дното го пијат времето,
мртвите риби пливаат кон сонцето.

Отвори го едното око.
Светот е младо дрво на градилиште,
прозорците се реки на нашата несигурност.

Отвори го небото.

Во дланките чувам дом –
соба за молитви во болнички двор.

Translated by author and Sasha Dugdale

The pebbles at the bottom of the rivers of childhood to me were the never-dying fish. The ideological system within which I was raised taught me to grow in realistic spaces, while the horizons of spiritual maturity were buried into the inherited oral tales and rejected myths. The verses of Vasko Popa brought me the tender darkness in which I watched the moving shadows of the fearlessness and imagination. In this tiny room of self-revealing I felt the open wounds of the stones stolen from the riverbed and built into my new temporary home.

Малите камчиња на дното од чистите реки на детството за мене беа рибите кои никогаш не умираат. Идеолошкиот систем во кој растев ме научи да растам во реални простори, додека хоризонтите на духовната зрелост беа закопани во наследените усни приказни и забранети митови. Стиховите на Васко Попа ми ја донесоа нежната темница во која ги гледав подвижните сенки на бестрашноста и имагинарноста. Во овој мал простор на себеоткривањето ги чувствував отворените рани на украдените камења од реката вградени во мојот нов привремен дом.